Iaido is een Japanse vechtsport-discipline die hoofdzakelijk gebruik maakt van een zwaard. Het Japanse zwaard is door de eeuwen heen gebruikt op slagvelden en in individuele duellen.
Het zwaard is in vele culturen zeer belangrijk geweest, maar ook in het Japan van nu vervult het zwaard een grote rol.
Hoewel het zwaard in vroeger tijden werd gebruikt ter zelfverdediging werd de nadruk van het gebruik langzamerhand verlegd naar zelfontplooiing.
In vredestijd had men namelijk niets aan duellerende samurai, en dus werden er geleidelijk vormen gecreëerd waarin de vaardigheid van het hanteren van het zwaard optimaal kon worden gegarandeerd maar dan zonder doden. Zie hier de voorloper van het iaido.
Na de tweede wereldoorlog, was er in Japan een periode waarin de Amerikanen het beoefenen van iaido en kendo verboden.
Aldus gingen grootmeesters op zoek naar iets anders,
en toen de Amerikanen uit Japan vertrokken wist het “grote” publiek niet meer wat iaido was.
Ook bij de beoefenaren van het populaire kendo (met een bamboezwaard, die als het ware een rechte stok is) was er geen animo meer voor het beoefenen van een discipline die gebruik maakt van het zwaard met de kenmerkende curve.
In de jaren '60 van de vorige eeuw is er door een commissie van grootmeesters uit de grootste ryu (zwaardvechtscholen) een standaard gevormd, die heden ten dage over de hele wereld wordt beoefend.
Het iaido bestaat uit 5 basisbewegingen:
1. Nukitsuke, het trekken van het zwaard.
2. Furikaburi, het boven het hoofd brengen van het zwaard
3. Kiritsuke, de neergaande grote snijbeweging
4. Chiburi, het “schoon slaan” van het zwaard
5. Noto, het weer terugsteken van het zwaard in de schede.
|
